Monady

Praca zbiorowa pod redakcja Arlety Galant, Eryka Krasuckiego, Piotra Krupinskiego i Pawla Wolskiego Ksiazka przybliza zupelnie odmienny model miasta od tego, ktory dominowal w dotychczasowych studiach literackich i kulturoznawczych. Autorki i autorzy rekonstruuja przestrzen miejska zdeterminowana przez wewnetrzne granice, podzialy, rozwarstwienia. Sa to albo aktualne linie podzialow tworzace liczne strefy pogranicza, albo linie dawne, ktore czynia ze wspolczesnych miast obszary po(st)graniczne. Nie chodzi przy tym bynajmniej o rekonstrukcje radosnej wielokulturowosci, ale o odtworzenie przestrzeni miasta, w ktorej granice posiadaly zwykle separujacy, traumogenny charakter. Zamiar wywabienia z miast ich dotkliwych, raniacych pekniec w niby-wspolnej przestrzeni powiodl sie znakomicie. (z recenzji prof. UAM dr. hab. Tomasza Mizerkiewicza) (...) Choc to raczej sztetl niz miasto odcisnal sie w powszechnie rozpoznawanych narracjach lokalnych, podskorny zwiazek doswiadczenia miasta i tozsamosci zydowskiej pozostaly nierozerwalne. (...) Tak rozumiane cialo Zyda jest obszarem konfrontacji nostalgicznej tesknoty za utracona naturalnoscia wspolnoty z lekiem przed tym, ze nostalgia ta zakloci euforie linearnego, przemyslowego (a zatem: miejskiego) postepu. Zgodnie z kulturowym mechanizmem, cialo to (cialo Zyda i cialo miasta - bo miasto, jak podobno juz Lou Salomé przekonywala Freuda, mozna poddawac psychoanalizie tak samo, jak czlowieka) i doswiadczenie, do ktorego odsyla, musi byc abiektalne. (...) W tym sensie po(st)graniczne narracje miejskie, choc w porzadku naszych rozwazan maja geneze szczecinska, w prezentowanym tomie stanowia obszar dyskusji nad narracjami o pogranicznosci przestrzennej, historycznej, jezykowej i innych we wszystkich miastach Europy i swiata naznaczonych atomizujacymi tozsamosc doswiadczeniami traumatycznymi. (z rozdzialu Po(st)graniczne narracje miejskie. Wprowadzenie do tematu)