Wokulski

Co się stało ze Stanisławem Wokulskim po „Lalce”? Bogumił Wójcik podejmuje jedno z najbardziej fascynujących pytań polskiej literatury i prowadzi bohatera polskiej arcypowieści nowymi drogami.

Rok 1879. Stanisław Wokulski próbuje odnaleźć sens życia po utracie wielkiej miłości i rozpadzie dawnych złudzeń. Daleka podróż przez Rosję i Bliski Wschód aż do Japonii staje się dla niego nie tyle ucieczką, ile wyprawą w głąb siebie. Na jego drodze staną też niezwykłe kobiety, z których każda skrywa własną historię i moc tajemnic. Izabela Łęcka, Kazimiera Wąsowska i Anna Siergiejewna nie są jedynie świadkami jego przemiany – one także dokonują wyborów i podążają swoimi ścieżkami…

„Dynamiczna, wiarygodnie osadzona w realiach końca XIX wieku opowieść o odzyskiwaniu wolności, przyjmowaniu odpowiedzialności i prawie do wyboru własnej drogi”.
Aneta Korycińska, „Baba od polskiego”

„Bogumił Wójcik wykonał solenną oraz głęboką pracę. Był od początku do końca etyczny i erudycyjny, do czego dobrym przygotowaniem okazało się jego dotychczasowe powieściopisarstwo. Indywidualna wizja autora to opowieść o dorastaniu Wokulskiego do swojej pierwszej konstruktywnej samotności – narodziny Wokulskiego podróżnika, obieżyświata, nomady, a nawet transkontynentalnego Europejczyka. Gdybym chciał ująć więc treść całej tej opowieści jednym słowem, powiedziałbym: pożegnanie z romantyzmem i powitanie polskości już na nowych, dojrzalszych niżeli kiedykolwiek warunkach. To Wokulski w interpretacji Wójcika – Wokulski przezwyciężony, i dlatego zwyciężający. Zwyciężający, i dlatego przezwyciężony”.
dr hab. Karol Samsel, prof. UW