Fena Cocuklar Zamani

Yil 1981. Darbe birinci yilini ya doldurmus ya doldurmamis. Istanbulun kiyisindaki yatili okulda aksam olup gün geceye dönünce Nazim okuyoruz tenhaya siginarak. Sokakta diz boyu fasizm, cocuk gözlerimizde diz boyu dostluk Yil 2003. Fasizm pilisini pirtisini toplayip gitti söylentilere bakilacak olursa. Ama yerine yesile meyilli beyaz takkeli adamlar birakti siire düsman. O günden sonra Kurtulusta, son durakta bir tramvay ölüsü. Hepimiz kalakaldik tetigi cekilmeyen, namlusu yönsüz bir tabanca gibi. Dönüp bakiyoruz cephaneligimize, sanki okuyacak siirlerimiz bile azalmis. Yil 2013. O sairler cekip gitmis bir bir ama sokaklari siir gibi cocuklar doldurmus. Göz gözü görmüyor fasizmin hiddetinden; öyle bir gaz cikarmis ki hepimiz boguluyoruz ve hala Taksimin salas meyhanelerine siginiyoruz yorgun düsünce. Iceride disarida diz boyu dostluk O gün anliyoruz ki bu topraklarin mucizesidir siir. Ve o cocuklar hala direnebiliyorsa o sairlerin yüzü suyu hürmetinedir. Her sair cüzdaninda firtinali bir deniz tasir. Cünkü yalnizdir sair, denize kiyisi olmadan yasamasi mümkün degildir. Ve o firtinali denizin kiyisinda hep asi ve fena cocuklar oturur. Bu kitap sairin cüzdanindaki firtinali deniz ve o denizin kiyisinda oturan fena cocuklar üzerinedir.