O exiliado e a primavera

Alexandre Marrube, un galeguista exiliado en México, retorna a súacidade natal, despois de case corenta anos de ausencia, para asistirao enterro da súa nai. Naqueles días, o exiliado atoparase cunhacomunidade despolitizada que apenas lembra nin a guerra nin os anos da fame e nin sequera posúe conciencia de que vive na ditadura. Marrubeenfrontarase tamén a unha familia, que apenas o reco?ece (sexa a súairmá ou o seu cu?ado, o maxistrado, que quedaron en Galiciasobrevivindo), e a un mozo, militante antifranquista con quen tendificultades de empatar o seu discurso político. Alexandre Marruberegresa a Galicia intentando atopar ou reconstruír o seu mundoperdido, aínda que coa desolación de se decatar de que todo é inútil,imposible, pois os seus ollos chocan cunha sociedade apática edesmemoriada, á que non entende, pero satisfeita cun precario, peronovidoso, consumismo."O exiliado e a primavera" a novela de Manuel Veiga ga?adora do Premio Xerais 2004 é unha obra vigorosa, escrita con vontade de estilo ecapacidade evocadora, que abre varios frontes de debate e interesepara un público amplo. A confrontación do exiliado cunha Galicia queapenas lembra o tempo da República. A relación do exiliado cos quedeberían de ser os seus herdeiros, os xoves militantes antifranquistas dos sesenta e setenta, na medida que atopa que en boa medida non sereco?ece neles e eles tampouco o fan nel. E por último, a polémicaentre o exiliado que regresa e os amigos que quedaron no interior eque viven máis ou menos satisfactoriamente nestes derradeiros anos daditadura (a novela está ambientada en tres meses do ano 1974): asrazóns de uns e outros están expostas na novela con sinceridade erealismo, unha discusión que aínda latexa hoxe en cada familia.